‘हनहनी टाउको दुख्लाझैँ भएर ढल्किरहेछु’, रिमोट खेलाउँदै उषाले भनिन्

लघुकथा- गुरुदक्षिणा

म्यामराज राई
हतुवागढी-६, होम्ताङ्, भोजपुर, हाल: जापान

साहित्यकार डा.सिंहको घरमा अनुजहरुको भीड बढ्यो । गुरुपूर्णिमाको दिन गुरुलाई सम्मान गर्न र गुरुबाट आशिर्वाद लिन आउनेहरू बिहानदेखि लाइन लागेका थिए । करिब साँझसम्ममा सुनसान भयो ।

फोन बज्छ ।

‘राज बाबु ! बिर्सेका छैनौ कि ! छुट्टि कहिले आयौ ?’

‘प्रणाम गरेँ गुरु ! तपाईलाई भेट्न आज आउँछु ।’

श्रीमानको फोन वार्ता उषाले सबै सुनिन् र गनगनाउन थालिन् ।

‘मान्छेको थुप्रो,कोरोना महामारीको बेला,फोनबाटै पनि हुन्थ्यो होला आशिर्वाद आदान-प्रदान मात्र त ! हिजो दिनभरि, फेरि आज पनि !’

राज विशेष गुरुदक्षिणा चढाउन चाहन्थे । बेलायत बसाइ, दुई वर्षमा बल्ल बिदा मिल्छ । सैनिक जीवनसँगै साहित्यमा उत्तिकै लगाव, अझ लघुकथा लेखनमा रूची राख्छन् । उतै नेपालीभाषी समुदायमा भर्खरै सम्पन्न लघुकथा लेखन प्रतियोगितामा प्रथम भएछन्, पुरस्कारमा प्रमाणपत्रको साथमा नेपाली रुपैँया दश हजार ।

‘गुरु,आइपुगेँ । भाउजू खै त ? देख्दिन ! अनि नानीहरू ?’

‘किचनतिर होलिन् भाउजू । नानीहरू शहरमा पढ्छन् ।’

‘उषा ! चिया बनाऊ त, राज बाबु आएको छ ।’

‘हनहनी टाउको दुख्लाझैँ भएर म त ढल्किरहेछु । हजुरले नै बनाइदिने कष्ट गर्नुहोस् न है’, च्यानलको रिमोट खेलाउँदै उषाले अनुरोधरुपी जवाफ फर्काइन् ।

‘हैन, हैन पर्दैन गुरु, अलिक हतारमा छु । खास हिजो आउनुपर्थ्यो तर मेरो समय नमिलेकोले आज आएको हो । यो सानो उपहार मेरो तर्फबाट।’

‘किन यसरी दुख गरेको भाई ? पर्दैनथ्यो । भेटघाट हुनु ठुलो कुरो हो ।’

डा.सिंहले अप्ठ्यारो मान्दै ग्रहण गरेको पोको सरक्क किचन् कोठामा राखिआउँछ ।

त्यो पोकोमा फलफूल, बेलायती साडी, खामभित्र पाँच हज़ार रुपैँया पैसा साथमा कागजको सानो एक टुक्रो जहाँ लेखिएको थियो; तपाईबाट प्रेरित भई लेखेको लघुकथाले पुरस्कार जित्यो जसको आधा हिस्सा तपाईको नाममा राखेर आज गुरुदक्षिणा चढाउने अवसर मिल्यो ।

सबै देख्ने बित्तिकै उषा दंग हुँदै बाहिर निस्किइन् ।

‘ए, हजुर ! राज बाबुको लागि चिया ल्याउँछु है । अनि, खाना पनि यतै खाएर पठाउनुपर्छ ।’

त्यतिखेरसम्ममा राज त्यहाँबाट हिडिसकेका थिए ।

(सत्यकथा, कथा, लघुकथा, कविता, मुक्तक, दैनिकी, संस्मरण, लेख आदि नेपालनाम्चाको इमेल nepalnamcha@gmail.com मा पठाउनु होला ।)