पागल

कविता

सरोजकुमार खाती
पञ्चकन्या-४, थप्रेक नुवाकोट ।

पागल हुन् ती
जो, आफुलाई जे मन लाग्यो त्यहि गर्छ ।
जो, आफुलाई मन लागे
अरुलाई चोट पुर्याई हाँस्छ ।
जो, आफुलाई मन नपरे
बहानाको सिरक ओडी
जाडो भयो भन्दै
तरवारहरु एक आपसमा जुधाएर
आगोको झिल्का निकाल्छ ।
र, ती झिल्काले
फूलहरु समेत सजिलै जल्छन् ।
जो, काँडाहरुलाई पुजा गरी
मन्दिरको मुर्ति बनाउँछ ।
जो, जे मन लाग्यो जसलाई पनि
मकै भुट्दा पड्के झैं
तिखा छुराहरु मुखबाट
पटटट पड्काइरहन्छ ।

उसलाई मतलब हुन्न्
आफनो दायित्व भए पनि
पिडाहरु रोओस् वा हाँसोस्
तरवारी जेसुकै होस्
जो, सर्प पनि बिष पखाल्ने बहानामा
दुध पनि जताततै नरम भई माग्दै हिँड्छ ।
तर उही नै जंगलको
सिंह हुन्छ ।

उसलाई सबैले जंगलको
राजा घोषणा गर्छन् ।
उसलाई कसले छुन सक्छ र ।

उसकै पक्कड हुन्छ, जताततै,
रातलाई दिन भन्न लगाउँछ ।
सुर्यलाई हत्केलाले छेक्ने प्रयास गर्छ ।
हिउँहरु बटुलेर हिउँमा
आगो सल्काउन लगाउँछ ।
कालाहरु सेता हुन्छन् उसका लागि,
हो, ऊ एउटा निर्विघ्न प्राणी हो ।
उसको नै इतिहास बन्छ यहाँ
ऊ नै देवता पुजिन्छ यँहा
ती सबै पागल हुन् ।

यी पागलहरुले कुन बेला
के गर्न सक्छन् ?
केहि थाहा छैन ।

(कविता, कथा, लघुकथा, मुक्तक, दैनिकी, संस्मरण, लेख आदि नेपालनाम्चाको इमेल nepalnamcha@gmail.com मा पठाउनु होला ।)