मेधावीको मनमा गुन्द्रुक उम्लिन थाल्यो

कथाः पिकनिकमा लफडा !

सागर ‘मणि’ थापा
(यस कथाका घटना तथा पात्रहरू काल्पनिक हुन् । कसैको वास्तविक जीवनसँग मेल खाएमा संयोग मात्र हुनेछ । -लेखक)

अन्तर्वार्ता लिनु थियो । ५ जना प्रशासकहरू झिरिप्प जम्मा भए । सबैको पोषाक समान । सरकारले भत्ता दिएर सिलाएका । शिरमा सबैले ढाकाटोपी ढल्काएका थिए । तर ती सब देखावटी हुन् । बनावटी हुन् । उनीहरूले स्व.गोपाल योञ्जनज्यूको गीत सुनेका थिएनन् । राष्ट्रिय भावनाले ओतप्रोत भएको गीत । हाम्रो नेपाली टोपीको गीत-

‘मेरो टोपी गाउँलेको शिरमाथि … ।’

एकजना कार्यालय सहायक ढोकैमा बसेका छन्, उम्मेदवारहरू खटाउन । ‘निजामती ट्रेड युनियन’ ले मत्ताएको साँढे ! भनेको कुरा ‘हुन्छ’ भन्ने तर हतपती नगर्ने । त्यो त उनको फ-याकफुरूके स्वभावले नै देखाइरहेको हुन्छ । देशको लोकतन्त्र प्रशासनिक क्षेत्रमा पनि गतिलैसँग उपभोग भइरहेछ ।

मानौँ, लोकतन्त्र भनेको दुई मिनेटमै भुक्लुक्क उमाल्ने चाउचाउ हो । जसले र जहिले खपत गरे पनि भयो । जसरी खपत गरे पनि भयो । कसैको थुतुनो पोल्दैन । जिब्रो डाम्दैन ।

त, कार्यालय सहयोगी मेचमा हल्लिरहेका बेला कनिष्ठ प्रशासक आइपुग्छन् । उनी बडो भलाद्मी पाराले आदेश दिन्छन्, ‘यता सुन्नोस् त का.स.जी । सबैभन्दा पहिले सुनयनीलाई पठाइदिनोस् न है ?’

अन्तर्वार्ताका लागि चारजना महिलाहरू तयार थिए । उनी उम्मेदवार महिलाहरूलाई खबर गर्न गए । ‘टाइट जिन्स’ लगाउनेका फिला पट्ट फुट्लान्जस्ता देखिन्थे । अचेल चलेको ‘फेसन’ । -याले पुरुषहरूलाई एक झल्को हेर्नमा बडो आनन्ददायी ।

सुनयनी अन्तरवार्ता लिने कोठाभित्र प्रवेश गरिन् । उनलाई देख्नासाथ चारैजना प्रशासकहरूले एकार्काका अनुहारको भाव पढ्न थाले । सुनयनीले सारी-चोलो पहिरिएकी थिइन् । लाजका गहनालाई पछ्यौराले पनि ढाकेकी थिइन् ।

उनी खम्बाझैँ उभ्भिरहिन् । ‘अन्तर्वार्ता दिने बेलामा बस्न हुँदैन । हाकिमहरूले जोड गरे पनि उभ्भिरहनु नै कल्याण हुनेछ ।’ उनको मनले भनिरहेको थियो ।

हाकिम विकरालले आश्वस्त पारे, ‘सुुनयनीजी, तपाईँले चिन्ता मान्नु पर्दैन । ढुक्क भए हुन्छ । आरामले कुर्सीमा बस्नोस् ।’

‘हैन । म यसै ठीक छु सर…।’ सुनयनीले भनिन् । हाकिम अन्वेषक उठ्छन् । उनका दुवै कुममा समाएर बसाउँदै माया देखाए, ‘बस्नोस् । निर्धक्कसँग बस्नोस् । ठान्नोस्, तपाईँको अन्तर्वार्ता सुरू भैसक्यो ।’ सुनयनीलाई सजिलो भएभैmँ लाग्यो ।

पहिलो प्रश्न चिन्तकबाट आयो, ‘सुनयनीजीको हाम्रो अकिञ्चनसँग सम्बन्ध कस्तो थियो ?’ सायद अप्रत्यासित सवाल थियो त्यो । नत्र उनका साथीहरू मुसमुसिने थिएनन् । सुनयनीले कुरा बुझिनन् । पक्क परेर हेरिरहिन् ।
नजानेको कुरामा केही बोल्न हुन्न’ भन्ने भनाइ उनको मनमा गढेको थियो ।

स्व.अकिञ्चनकी विधवा थिइन् उनी । पतिसँग कस्तो सम्बन्ध थियो, त्यो अन्तर्वार्ताका लागि जायज प्रश्नै होइन । तर के लाग्छ ? हाकिमले सोधेपछि नभनी सुखै थिएन ।

सुनयनीले सन्तुलित उत्तर दिइन् । उनीमाथि फेरि अर्को प्रश्नरूपी वाण प्रहार भयो । मानौँ, अर्जुनको ‘गाण्डिव धनुष’ बाट पितामह भीष्मको छातीमा लगालग तीर वर्षिरहेका छन् ।

अन्तर्वार्तामा स्व.अकिञ्चनको मा.प.से.गराइको बारेमा सोधियो । जिउँदो हुँदा तिनले गर्ने क्रियाकलापका बारेमा पनि प्रश्नहरू उठाइए । सुनयनीको जवाफले अवाक भए ‘सिल्लड’ प्रशासकहरू । मापसे गरेको बेलामा त झनै बढी माया गर्दोरहेछन्, सुनयनीका पतिले !

अन्तरवार्ता अझ सघन बन्दै गएको छ । तलबको बारेमा कुरा उठ्छ । त्यसबाट बच्चाको लालनपालनमा सहयोग पुग्छ या पुग्दैन ? यस्तो सवाल त झनै उठाउने भए । फेरि प्रसङ्ग मोडियो यौवनतिर । फेसनतिर । अन्वेषकले त सुनयनीको पहिरनको आलोचना नै गरे ।

सारीमा त भर्खर गाउँबाट सहर पसेकी ‘आइमाई’ जस्ती देखिइन् रे ! उनले साथीहरूको पनि राय लिएझैँ गरे । तर मेधावी केही बोलेनन् । अन्वेषक झनै हौसिए । अब उनी सुनयनीका कोठा र ओछ्यानतिर चहार्ने सुरमा थिए ।

तर यस्तैमा विकरालले सुनयनीको पछ्यौरा सरक्क हटाइदिए । उनी लाजले राती भइन् । प्रतिकार गर्न सकिनन् । प्रशासकले फोहरी नजर लगाए । चोलीका तुनातिर पापी मन अल्झाए । पछ्यौरा हटाइदिएपछि बल्ल ‘फेसनेवल’ देखिइन् तिनी ।

अन्वेषकले प्रशंसाको झरना खसाल्न थाले, ‘हामीले मितव्ययी बन्न जान्नुपर्छ सुनयनीजी । थोरै कपडाले पुग्छ भने किन बेस्सरी थोपर्नु ? उसै पनि काठमाडौँको हावापानी बद्लिसकेको छ । फेसन बद्लिसकेको छ ।’

सुनयनीले सोधिन्, ‘मलाई ड्रेस त अफिसले नै उपलब्ध गराउँछ हैन सर ?’

उक्त प्रश्नले चारैजना प्रशासकहरूलाई चित ख्वाइदियो ! उनीहरू एकार्कामा नजर साटासाट गर्न थाले । मेधावीको मनमा गुन्द्रुक उम्लिन थाल्यो । सुनयनी नोकरी पाइने कुराले आल्हादित थिइन् । अतः तलब, भत्ताबारे पनि जिज्ञासा पोखिन् ।

…

त्यस्तै डेढदुई महिना बितिसकेको थियो । वर्षाको समय । पानी झम्झम् परिरहेकोे थियो । सुनयनीले हाकिम चिन्तकलाई चिया लगिदिइन् । कार्यकक्षमा हाकिम एक्लै थिऐ । सुनयनीले कुर्तासुरुवाल लगाएकी थिइन् । अफिसले नै दिएको ‘युनिफर्म’ हो ।

चियाको कप राखेर फर्किनै लाग्दा चिन्तकले हातमा समाते । चिरिर्र चिच्याइन् उनी । उनले ‘सल’ लाई छड्के तिलहरीभैmँ लगाएकी थिइन् । कुर्ताको गलो निकै खुलेको थियो । उनी निहुरिएर काम गर्दा हाकिम चिन्तक कलम दाँतले टोकेर हेरिरहन्थे ।

हाकिम चिन्तकले भने, ‘एकैछिन् बस न । सानो काम छ ।’

हात फुस्काउँदै सुनयनीले जवाफ दिइन्, ‘काम त मेरो पनि छ सर ।’

हाकिम तीनछक्क ! कुरा खेल्यो मनमा । ‘जाबो का. स. महिलाको यत्रो शान ! तर उनले आफूलाई संयममा राखे । सुनयनी बाहिर निस्किनका लागि व्यग्र थिइन् । ‘किन रोके त हाकिम साहेबले ?’ जिज्ञासा मनैमा रह्यो । उनी ढोकानेर छिन् । हाकिम उनको जीउडाललाई नजरछाम गरिरहेका छन् ।

गत शनिबारको घटना

कालीमाटीको तरकारी बजारमा अर्का हाकिम विकरालले भेटेका थिए । उनले सुनयनीको नाडीमा ट्याप्प समातेर हर्षवाणी प्रकट गरे, ‘ओहो सुनयनी ! तिमी पनि यहाँ ? तिमीसँग यो तरकारी बजारमा भेट होला भनेर मैले सपनामा पनि चिताएको थिइनँ ।’

‘किन ? सुत्ने बेलामा सधैँभरि मेरै नाम जप्ने बानी छ र सरको ?’ उल्टै प्रतिप्रश्नको झटारो खाए विकरालले । मुख रातो भयो । तर उल्टै प्रशासनिक दर्शन छाँट्न थाले । हाकिम भएको नाताले आफ्नो ‘स्टाफ’ को दुःख-सुखबारे चिन्तन गर्नु परम् कर्तव्य हो रे ।

विकरालका आँखा सुनयनीले पहिरिएकी जिन्स पाइन्टको अग्रभागतिर अल्झिरहेका थिए । उनले ‘फेसन’ को तारिफ नगरी रहन सकेनन् । उनले मासु किनेका रहेछन् । सुनयनीसँग मासुकै गन्थन गर्न लागे । पैसा नभए त्यही मासु दिन राजी पनि भए ।

उनी घोइरो-घोइरो किसिमले सुनयनीको ‘मनमन्दिरको पुजारी’ बन्न चाहिरहेका थिए । सुनयनीले मासुको झोला लिइन् । आभार प्रकट गरिन् । हाकिम विकराल ‘काँचो मासु’ को ऐँचोपैँचोको श्रृङ्खला लामै होस् भन्ने ध्याउन्नमा थिए ।

सुनयनी तरकारी बजारको भीडभाडमा सुत्त छिरिन् । फुत्त भागिन् । हूलमुलमा एकजना पुरुषसँग ठोक्किन पुगिन् ।

त्यसको असर अहिले देखियो । हाकिम चिन्तक छक्क पर्दै सोध्छन्, ‘लौ ! किन झस्केकी ? मैले नचाहिँदो कुरा सोध्न लाग्यो भनेर कोरा कल्पनामा डुबिरहेकी ? तर त्यस्तो केही हैन ।’

उनले आश्वस्त पारे । उनलाई एउटा कोठा चाहिएको रहेछ । त्यो पनि सुनयनीकै टोलमा । कोठाबाट बाहिरिँदै उनी बोलिन् । हाकिम चिन्तक अलिकति ढिला भएछन् । उनले मेधावी सरलाई एउटा कोठा मिलाइदिएकी रहिछन् ।

सुनयनी ढ्याम्म ढोका लगाएर निस्किइन् । चिन्तकको मनमा पहिरो गयो । झ्यालतिर हेरे । वर्षा अझैँ झम्किरहेको थियो । उनलाई भित्रैदेखि मेधावीप्रति ‘ईष्र्या’ र ‘घृणा’ लागेर आयो ।

…

सुनयनी भान्छामा थिइन्, रातको खाना पकाउँदै । हाकिम मेधावी टुप्लुक्क देखा परे । सुनयनीको एउटै कोठा । एकातिर भान्छा । अर्कोतिर सुत्ने ठाउँ । छोरो एउटै मात्र । नाम सुन्दर । उमेर ७ वर्ष ।

हाकिम मेधावीले विदेशी चकलेट ल्याएका रहेछन् । तर सुन्दरलाई ज्वरो आएको रहेछ । ओछ्यानमा आराम गरिरहेको थियो । सुनयनी कोठामा परपुरुष आएको मन पराउँदैन थिइन् । तर आइसकेका हाकिमलाई कसरी नआउनोस् भनून् ?

कुरो घुमाएर मिलाउन खोजिन् । बिरामी छोरो चकलेट खाने हालतमा छैन । तर उनको त्यही बोली आत्मीयताको डोरी सावित हुन पुग्यो । सुन्दरलाई त हस्पिटल नै कुदाउनुपर्लाजस्तो भएछ ! हाकिमले थर्मोमिटरले सुन्दरको ज्वरो परीक्षण गरे ।

त्यो खाटबाट हरहरी स्त्रीगन्ध आइरहेको थियो । उनले पढेका छन्, स्त्रीको शरीरमा यस्तो हार्मोन हुन्छ जसले पुरुषलाई आकर्षित गर्छ । हाकिमले सुनयनीको छोरोलाई बोके । ट्याक्सीमा राखेर उपचार गर्न दौडाए ।

‘कस्सैलाई गर्न नपरेको उपकार यै मेधावी सरलाई गर्नुपर्ने ! भोलि अफिसमा केके मात्र सुन्नुपर्ने होला ?’ एक्लै फतफताइन् उनी । सरलाई खाना पकाउने या नपकाउने ? उनी विलखबन्दमा परिन् ।

अर्को दिन

सुनयनीहरूको अफिसभित्रको ‘क्यान्टिन’ । साहुनी असाध्यै कुरौटे थिइन् । फतौरी पनि । सुनयनीले क्यान्टिन साहुनीसँग खाजा खाँदै व्यथा बताइन् ।

नक्कली सहानुभूति प्रकट गरिन् साहुनीले, ‘भनेपछि छोरोलाई ज्वरोले साह्रै सताएछ हगि ? च्वच्वच्व…! विचरा…! बान्तासमेत गरेको भनेपछि त ‘टाइफाइड’ नै भएको होला ।’

‘होला र त ‘ब्लड कल्चर’ गर्न दिएको छ रे । म जान पाइनँ…।’ आफ्नै दिदीलाईझैँ पीडा सुनाइन् सुनयनीले । उनी फर्किनै लाग्दा सहकर्मी रमणी आइपुगिन् । उनी पनि ‘एकल महिला’ हुन् । दुवैका पतिले ‘गणतान्त्रिक जनान्दोलन’ मा ‘शाहदत’ प्राप्त गरेका थिए ।

त्यही भएर मरणोपरान्त ‘निजामती सहिद’ पद पाएका थिए । त्यही ‘कोटा’ मा सुनयनी र रमणीलाई सरकारी जागीर मिलेको हो ।

सुनयनीले गुनासो पोखिन्, ‘रमणी दिदी, कहाँ थियौ तिमी ? खाजा खाने साथी नपाएर म एक्लै…।’

बीचैमा रमणीले नमिठो वाक्य प्रहार गरिन्, ‘हेरविचार गर्ने धेरै भएकी ‘आइमाई’ लाई मेरो आवश्यकता नै किन प¥यो र ? आफू त कसैलाई रिझाउन पनि जानिन्नँ । फेरि हामी जस्तालाई कसले पो पत्याऊला र ?’

‘हे भगवान् ! कस्तो रिस हो ! ‘निजामती सहिद-पत्नी’ को दर्जाले सुशोभित नारीको स्वभाव हेर त !’ सुनयनी भित्रभित्रै कहालिइन् । तर केही भन्न मन लागेन । तर उनको जवाफ सुन्नुपर्ला भनेर रमणी क्यान्टिनभित्र छिरिन् ।

रमणीलाई देख्नासाथ साहुनीले सुनयनीको बत्थ्याइँ गर्न थालिहालिन्, ‘ल थाहा पाउनुभयो त रमणी बहिनी ? आज त सुनयनीले आफ्नो छोरा नै हाकिमको जिम्मामा छाडेर आएकी रे ! तपाईँ पनि एक विधुवा नारी हो नि । तर हेर्नोस् त कति फरक छ तपाईँ र उसमा !’

‘त्यही त । त्यो मेधावी उप-नामधारी हाकिमसँग केही नभएको भए बिदा लिईलिई उसको बिरामी छोरो हेरेर बस्दा होलान् त ? त्यो पनि दिसापिसाप स्याहारेर ! असम्भव !’

रमणीभित्रको उकुसमुकुस बाहिर प्रकट भयो । उनी खाजा खान लागिन् । साहुनी अझ कुरा काट्न उत्प्रेरित भइरहेकी थिइन् । रमणीले मनको उहापोह पोख्न थालिन् । सुनयनीको भन्दा योग्यता बढी । जागीरको पत्र एकै दिन बुझेका ।

तर बोल्नेको त कनिका पनि बिक्यो त ! सुनयनीलाई स्थायी नहुँदै लेखापढी गर्ने ठाउँमा स्थानान्तरण गरियो । तर रमणीको जहाँको तहीँ ?

बस्, यही विषय बन्यो, सुनयनीको चरित्रमाथि प्रहार गर्ने हतियार । क्यान्टिनवालीले रमणीलाई बेसरी उचालिन् । रमणीले हाकिमसँग बदला लिने उपाय सोचिसकेकी थिइन् ।

…

एक दिनको कुरा हो । हाकिम चिच्याए, ‘रमणी, ए रमणी । हैन कहाँ जान्छन् यस अफिसका का.स.हरू ? कस्सैलाई नआएको गणतन्त्र यिनैलाई आएको छ !’

‘किन घोक्रो सुक्ने गरेर कराउनु भएको सर ?’ फतफताउँदै रमणी भित्र प्रवेश गरिन् । उनको मुख गतिलैसँग चलायमान भयो, ‘कोठामा धूलो उडाई भनेर नरिसाए हुन्छ सर । मसँगै जागिर खाएकाहरू कहाँ पुगिसके । मचाहिँ…!’

‘हुनुप-यो नि त ठाउँमा मान्छे ! जता पनि लिप्सिन सक्ने ‘आइमाई’ को कुरा नझिक मेरो अगाडि ।’ हाकिमको स्वरमा रुष्टपन मिसिएको थियो । सुनयनीको सुगन्धित हार्मोनले विकर्षित गरेको कुण्ठा मिसिएको वाणी के !

तर एकाएक ओठको मुस्कान फिस्स देखा प-यो । सुनयनीलाई नपाएर के भयो त ? रमणी पनि त कमकी छैनन् ।

‘तिमीले धन्दा नमाने हुन्छ…।’ आश्वासनको पोको देखाए हाकिमले । मन्त्रीसँग कुरा राख्ने गुलियो लोभ छर्न पनि भ्याए ।

रमणीले नराम्ररी छासिन्, ‘भन्नु होला नि खुबै । सचिवसँग त बोल्न सक्नुहुन्न । जाँड खाएको बेलामा त केके न गर्न सक्छु भन्ने फुईँ लाउनुहुन्छ । अरू बखत केही बोल्ने हैन । पत्याइनँ मैले त ।’

रमणीले ओठ लेप्य्राइन् । हाकिम चिन्तक एकाएक तात्न थाले । कडा उद्घोष गरे उनले । जेजे गर्नपर्ने हो, पर्सिको पिकनिकमा गर्ने छन् ।

उनलाई साह्रै खरो भइसकेको थियो । धूलो न सूलो । पानी जगबाटै मुखरूपी ओढारभित्र खन्याए । मूर्ख बुद्धि ! पहिले आधा फालेर पो खानुपथ्र्यो । खाएर बाँकी भएको फाले ।

एक शनिबारको दिन

सुनयनीहरू पिकनिक गएका थिए । वैशाखको पहिलो हप्ता । मौसम राम्रो थियो । पिकनिक स्थल पनि रमणीय नै थियो । भीआईपी पिकनिक ! क्याटरिङ जिन्दाबाद ! ब्रेकफास्ट तासको खालमै आइपुग्यो । सबैको मनोरञ्जन धुमधामले चल्न थाल्यो ।

हाकिम चिन्तकको मनको खिचडी कसले देखोस् । चिन्तक सरले आँखा झिम्क्याउनासाथ रमणीले कोकमा रक्सी मिसाइदिइन् । हाकिम मेधावी यस्तै जमघटमा हल्का पिउने गर्दथे । रमणीले दिएपछि आरामले पिउन थाले । तास खेल जमिरहेको थियो । झगडाको बीजारोपण हुन्छ, अन्वेषकबाट । मेधावीलाई रक्सी मिसाएको कोकले रमरम पार्दै ल्यायो ।

मेधावीको नामसँग सुनयनी र उनको छोराको नाम जोडियो । मेधावी एक्लो परे । अतः पिटाइ खानुभन्दा पहिल्यै तास हापेर हिँडे । चिन्तकहरू उनको टाउको नफोरी नछाड्ने दाउमा थिए ।

सुनयनी चोखो मनले सबैजसो हाकिमसँग स्वच्छन्दसँग नाचिन् । चिन्तकले अँगालेरै नचाए । हे भगवान् ! घरमा पत्नी भइकन पनि यस्तो ? हाकिम मेधावीले सुनयनीको हातमा तानेर पर लगे । चिन्तकले बजाइदिए । मेधावी पनि के कम । उनले पनि ठोके ।

सुनयनीले हाकाहाकी भन्दिइन्, ‘मेधावी सर, को हो तपाईँ मेरो इच्छामाथि हस्तक्षेप गर्ने ? म तपाईँकी कठपुतली हुँ ?’

ओ माई गड् ! मेधावी ट्वाँ परे ! सुनयनीको कारण हाकिमहरू दुई खेमामा बाँडिए । भो त अब ! नाचेको कुरालाई लिएर पिटापिट गर्न लागे । झगडाको बीउ सुनयनी ! पुरुषका कुण्ठा छरपस्ट्याउने पनि सुनयनी । झगडियाहरूले हातगोडालाई निकै सक्रिय पारे ।

अन्ततः खाना पकाएका डेक्चीहरू नै उड्न थाले ! खानेकुराहरू भुइँभरि बिस्कुन लागे ।

अर्को दिन ३५ जना कर्मचारीहरू विभागीय कारवाहीमा परे । मेधावीको एक ग्रेड कट्टा भयो । चिन्तक डिमोसनमा परे । रमणी र सुनयनीबीच कार्यालयको परिसरभित्रै वाक्युद्ध चल्यो ।

रमणीले कटु वचन प्रहार गरिन्, ‘विधवाको नाममा एक कलङ्क हौ तिमी । गुहुको नालीमा थुतुनो जोतेर मर्नुपर्ने मान्छे । ‘निजामती सहिद’ ! अनि तिमी ‘निजामती सहिद-पत्नी !’ इज्जतमा रहन सिक सुनयनी । मैलेजस्तै तिमीले पनि त्यही ‘निजामती सहिद कोटा’ मा यो नोकरी पाएकी हौ । तर तिमीले त्यसको दुरुपयोग गर्न…।’

‘यो तिमीभित्रको कुण्ठा बोलेको हो रमणी…!’ सुनयनीको धैर्यताको बाँध भत्किन पुग्यो, ‘मेरो प्रगतिप्रति औडाहा भएको छ तिमीलाई ! एउटा कुरा के बुझिराख भने नि रमणी । यदि दौडमा पहिलो हुनु छ भने अरूलाई पछाडि पार्नैपर्छ । सँगै कुदेका धावकहरू बराबर हुन्छु भनेर सोच्दैनन् । हो, मैले पनि सोचिनँ । तिमीभन्दा अगाडि भएँ । तर तिमीले ममाथि जुन आरोप थोपरेकी छौ, त्यो सरासर गलत हो । नारीकी शत्रु नारी नै हुन्छन् भन्ने अर्को प्रमाण हो यो ।’

सुनयनीले गतिलै पाठ पढाइदिइन् । रमणीको मुख टम्म भयो । प्रतिवादका एक शब्द ओकल्न सकिनन् ।

…

एक दिन छोराले सोध्यो, ‘ममी, मामा कहाँ जानुभयो ? हाम्रो कोठामा नआउनुभएको कत्ति दिन भइसक्यो !’

‘हैन, को मामा छ तेरो…?’ सुनयनीका ओठबाट आश्चर्य भावको उद्गार छुट्यो । हो, सुनयनीका कुनै दाइभाइ थिएनन् । फेरि छोराको मुखबाट ‘मामा’ शब्द फुट्यो कसरी ?

सुनयनीको मगज सनन्न भयो । पिकनिकको घटनाले उनका आँखा घोच्न थाले । टाउको टनकटनक टन्किन थाल्यो । पश्चात्तापको आगोमा सेकिन थालिन् उनी । उनले मेधावीलाई नभेटेकी धेरै दिन भइसकेको थियो ।

अफिसमा पनि मेधावी देखिएनन् । सुनयनी सशङ्कित भइन् । क्षमा माग्ने सोचाइमा थिइन् उनी ।

सुनयनी मेधावीको कार्यकक्षतिर लागिन् । तर ढोकाअगाडिको ‘नेमप्लेट’ मा अर्कै हाकिमको नाम रहेछ ! एकाएक उनका गोडा लुला भए । लाग्थ्यो, धेरै माइलको बाटो हिँडेर आएकी छिन् । नयाँ हाकिमलाई हेर्ने चाहनामा पनि तुषारापात लाग्यो । नेमप्लेटमा ‘बाहिर’ शब्द थियो ।

मोबाइलमा मेधावी सरको नम्बर खोज्न लागिन् । अफसोस् ! रिसावेगमा नम्बर ‘डिलिट’ गरिसकेकी रहिछन् ! अन्तिम मौका अझै बाँकी भएझैँ लाग्यो उनलाई । स्कुल गएको सुपुत्रको याद आयो । मामा भन्थ्यो । पक्कै पनि मोबाइल नम्बर कण्ठ पारेको होला ।

कण्ठ नभए पनि कतै न कतै त लेखेर राखेको होला ? भरेसम्म पर्खने धैर्यता रहेन उनमा । छोराको स्कुलमा फोन गर्न कार्यकक्षतिर लागिन् । उनले यसरी लामो लामो फड्को मारेर हिँडेकी सायद पहिलो पटक हुँदो हो !

…
(नमस्कार ! एउटा कुरा भनौं है, तपाईं पनि लेख्नु न । जीवन र जीवनसँग सम्बन्धित कुनै पनि कुरा लेख्नु । नेपालनाम्चा तपाईंको मिडिया साथी त हो । र, nepalnamcha@gmail.com यसको इमेल हो । यही इमेलमा आफ्नो परिचय, फोटोसहित आफ्ना मनका अनेक कुरा, सबै कुरा पठाउनुहोला ।)